The Ape of Naples
Jaar: 2005
Label: Threshold House
Ik schrijf dit stukje voor de nieuwe X-Rated site begin juni 2006, betreffende bovenstaande datum pleeg ik dus valsheid in geschrifte, want nieuw is deze cd al lang niet meer. Mijn exemplaar is inmiddels gescheurd en aangetast door vlekken wijn.
Maar het gaat hier om de laatste Coil, dus boven = onder en onder = boven en meer van dat Al. Het was woensdag 21 december 2005, ik was in Amsterdam naar de huwelijksreceptie van Eduard Ouwehand geweest, het was een leuke avond, ik kwam om 23 uur thuis, trof The Ape of Naples in mijn brievenbus, duwde hem in mijn speler, ging op de bank zitten en huilde binnen een minuut.
Wat wil je ook met het slepende engelengeween aan het begin van Fire of the Mind, de openingstrack? En dan de tekst, gedeclameerd door de in het najaar van 2004 overleden voorganger Jhonn Balance? Een smartelijke stem van uit het hiernamaals scandeert ‘Does Death Come Alone/Or with Eager Reinforcements?’ Tja, en dan hou ik het dus niet meer. De voorlaatste keer dat een album dit met mij deed, dat was... nou ja, ook een cd van Coil waarschijnlijk.
Opgerezen begin jaren 80 uit de as van oud-industriëlen Throbbing Gristle, en naaste familie van mede-hiërophanten als Current “93” en Psychic TV, produceerde Coil de voor X-Rated misschien wel relevantste albums van dat decennium: Scatology en Horse Rotorvator. Na een gedrogeerde sprong over de dansvloer te hebben gemaakt in de vroege jaren 90 met het album Love’s Secret Domain, en de weg bewust kwijt te zijn geraakt in drank en drugs op Time Machines, revancheerde Coil zich verrukkelijk aan het einde van de jaren 90 met hun versie van de (diabolische?) Vier Jaargetijden. Ambient, poëzie, experiment, industrieel geweld en dwingende zang smolten samen. X-Rated in optima forma. Coil ging zelfs optreden, omringde zich met nog meer bewonderaars (die vindt men in alle gelederen van muziek en cultuur, en terecht!), en liet meesterwerkjes als Musick to Play in the Dark I + II het daglicht zijn. En Astral Disaster natuurlijk. De fysieke toestand van Balance werd echter steeds kwestieuzer. Een dronken val van de trap thuis maakte een einde aan zijn leven. The Ape of Naples stond toen al op stapel, Balance had reeds vocalen ingezongen, maar nog lang niet alles, er waren al wel nieuwe songs tijdens de live performances ten gehore gebracht.
Wat maakt The Ape of Naples dan toch tot een meer dan volwaardige eindspurt van deze muzikale alchemisten?
Allereerst de muziek, die is achteraf vervaardigd door Christopherson, onder andere in de studio van Trent Reznor, en thuis in de North Tower. Thighpaulsandra doet weer mee, oud-Coil Mitglied Danny Hyde coproduceerde.
Ten tweede het artwork, recht-in-je-mik ontworpen door Balance’s laatste vriendje Ian Johnstone, we zien extreem breekbare kunst en een dode Balance in de inlay.
Ten slotte is er dan Balance zelf. Met dat eerste vers. En wat dacht u van deze: ‘Angles are mathematical/Angels are bestial’. Voor de puristen onder u: nee, dat was geen tikfout. Voor de poëzieliefhebbers onder u: ja, dat heet een chiasme. Voor de esoterici onder u: in die regel zit wel wat, toch? ‘Man is the Animal’, vervolgt Balance. I rest my case.
Hoe gevoelig is het stoere Tattooed Man? Hoe raak de regels ‘I cut myself with Heaven’s Blade’? Hoe ijl en waar de nieuwe versie van Cold Cell? Hoeveel humor blijft staande tijdens de eindmis Going Up, gebaseerd op een typische loop van Christopherson en voorzien van een sample uit de tune van de jaren 70 sitcom Wordt u al geholpen?
De lift van het warenhuis stijgt, en de hebberige honingzoekende lieve beer koopt en stilt zijn hongerige maag met niet alleen meer honing. Dan rinkelt de liftbel niet meer, maar stijgt slechts verder, in een gestage, opwaarts draaiende beweging, ver boven het warenhuis uit. Piccolo Christopherson neemt afscheid op de bovenste verdieping; ‘Are you ready to go’?
Hij kust de beer zacht nog even in de nek. Vanuit het natte Oxford Street kijken nieuwsgierige shoppers omhoog, want ver boven Grace Brothers galmt een lieflijke stem een berustend antwoord door het Londense donker: ‘I Am Ready to Go Now’.
Het ga je goed, Geoff.