Human Animal
Jaar: 2006
Label: Sub Pop
Je vraagt je af of er na de jaren 70 van Led Zeppelin nog enige toekomst is weggelegd voor luide gitaarmuziek met lange haren tussen de snaren? Voor je “Wolf” kunt zeggen is daar Wolf Eyes. Maar dat geldt voor een in de loop der jaren gezapig geworden genre als rock, boeie dus.
Je vroeg je af of er na de jaren 70 van Throbbing Gristle nog enige toekomst was weggelegd voor luide industrial met een ontzaglijke hoeveelheid dolle kervel tussen de snaren? Voordat je “Wolf” kon zeggen was daar vanaf de jaren nul van deze eeuw ineens Wolf Eyes, vermorzelend, verzengend, verstandelijk gehandicapt geluid.
Wolf Eyes werd in 1998 opgericht in Michigan, ze zijn met z’n drieën en ze maken lawaai. Spil van de band is Nate Young, die zichzelf een uitvindersrol heeft aangemeten met betrekking tot het ontwikkelen van nieuwsoortige “instrumenten”, waar tot dan toe nog niemand aan gedacht had. Als Aaron Dilloway en John Olson het zicht van de band komen verbreden, is het sprookje compleet. Recentelijk heeft ook Mike Connelly zich bij het combo aangesloten.
Compromisloze muziek is het gevolg, experimenteel tot op het bot. U weet zich vast nog de cd Burned Mind uit 2004 te herinneren. Nu is er de gevreesde opvolger: Human Animal.
Die op het eerste gehoor een stuk minder afgrijselijk klinkt dan we hadden verwacht (u weet het hè, “afgrijselijk” leest u in X-Rated termen natuurlijk louter als compliment): opener A Million Years bijvoorbeeld klinkt als een ouderwets lijzig riedeltje instrumentale postrock. Nou, wel een pietsje zwaarder dan misschien. Maar ook op Human Animal openen zich evenwel krakend de poorten van de hel, op akoestisch zeer (on)aangename wijze. Luistert u naar het infernale, ruim 8 minuten durende epos Rationed Rot, dat pijnlijk traag door de oren blaast en snerpt. Of naar het pulserende The Driller, waar de typische verrotte/vervormde stemmen die zich al decennia een weg hijgen door de industrial, verloren gaan in noise, piep en feedback.
Fysiek geweld is verwerpelijk, verbaal geweld veelal onnodig, muzikaal geweld is op z’n tijd onontbeerlijk. Wolf Eyes verheft zich wederom tot hofleverancier. Net zoals de lekkerste yokidrink vroeger te krijgen was bij de man van de SRV. Oma zei dan: “Dag man van de SRV, hebt u nog een kruikje yokidrink voor de kleine Arretje?” En Grol glom van geluk.
Ik meende oma trouwens nog te horen op die plaat van Wolf Eyes. In het nummer Leper War. Ze sprak in de verte: “Zet die troep toch uit, jongen”. Ik had me voorgenomen dit stukje te schrijven, dus ik heb haar maar genegeerd.
Misschien was het oma ook wel niet eens. Het kan net zo goed een fles yokidrink zijn geweest die in een versterker terecht kwam tijdens de opnames van Human Animal. Wolf Eyes lijkt me niet een band die zo’n abusievelijke uitglijder er in de master weer uit filtert.