Empty City
Jaar: 2006
Label: Strange Fortune
Het kan heel goed zijn dat u zijn werk al kent. Tor Lundvall is naast muzikant namelijk een begenadigd kunstenaar, en schildert de mooiste landschappen in volstrekte desolaatheid. Dat doet hij onder andere voor kameraad Tony Wakeford (Sol Invictus), en meer vooraanstaande barden uit de heidense hoek. Persoonlijk ben ik een groot bewonderaar van Lundvall’s schilderkunst, landschappen doen mij altijd veel omdat ik er tijd in denk te kunnen vastleggen, en dat eenzame triggert ons X-Rated gemoed uiteraard in sterke mate. Tor heeft me al eens uitgelegd dat hij zijn kunst ziet als het vastleggen van het verstrijken van de seizoenen, en die visie vond ik al met al best passen in mijn perceptie van het verankeren van tijd.
Maar wat nu als je die kleurrijke doeken gaat vertalen naar muziek? Wat krijg je dan?
In ieder geval een zeer dromerig geheel. Experimenteerde Lundvall op albums als Under the Shadows of Trees en Last Light nog met in galm gedrenkte (doch minimale) zang, op Empty City laat hij de interpretatie van de stukken volledig aan onze eigen verbeelding over. En er valt gelukkig genoeg te associëren: de twaalf relatief korte, elektronische tracks evoceren een ietwat unheimisch gevoel, spannend maar niet eng, verlaten maar nieuwsgierig.
Kleurrijke synth-klanken vullen de ruimte, smaakvol gefilterd alsof het diffuus licht betrof in plaats van geluid. Overdadig gebruik makend van de galm-unit creëert Lundvall een weidse ervaring. Hier is een schilder aan het werk die het ook zonder verf kan.
De titels van de nummers spreken boekdelen: door ‘Wires’ lijkt voorzichtig stroom te stuwen, ‘Early Hours’ moet u laat in de nacht maar eens opzetten, en men wordt bijna echt nat tijdens ‘Buildings and Rain’.
Lundvall woont even buiten New York, en bestudeert daar dagelijks de natuur en de luchten; voor deze cd was nu eens de stad aan de beurt.
Empty City is een geschenk voor liefhebbers van psychedelische elektronica. Houdt u er wel rekening mee, dat u de cd op ‘repeat’ moet zetten, want niet alleen de nummers zijn aan de korte kant (eigenlijk zijn het eerder impressies, snel met een aantal streken op het doek vastgelegd), maar ook het album zelf. Dat werpt meteen de vraag op: wanneer kunnen we een volgend werk van Lundvall verwachten? En: waar gaat meneer dan z’n inspiratie vandaan halen?
Maar daar hoeven we ons niet zoveel zorgen om te maken, lijkt me zo. Er zijn nog genoeg landschappen die uitdagen, die verwondering opwekken, en die nu eens fluisteren, en dan weer smeken om te mogen worden omgezet in het geluid van de meester. Of in een mooi schilderij natuurlijk.