Geplaatst op: 23 juni 2008
Zaken die er toe doen 23 juni 2008
1. Kiss The Anus Of A Black Cat: An Interlude To The Outermost (cd, K-RAA-K)
Op zaterdag 9 augustus is Kink FM aanwezig bij het geweldige Summer Darkness festival in de Utrechtse Ekko. Mijn helden van Sol Invictus treden daar op, we draaien er zwaarmoedige plaatjes, en er staat een band op het podium die met afstand de leukste bandnaam heeft gekozen die ik in een decennium heb gehoord (hoewel bands als Kutschurft, Snikkeldrift en Godworst ook een eind komen, maar deze is subtieler): Kiss The Anus Of A Black Cat. Prachtige, heidense folk uit Belgie. Ik verheug mij nu al op dat optreden.
2. Peter Tekelenburg: oeuvre (beeldende kunst, www.petertekelenburg.com)
In Utrecht maakte ik kennis met een aantal schilderijen van deze kunstschilder, die het thema van het verval in grootstedelijke architectuur hanteert. Grauwe tinten, neon, regen, beton en de jaren 80 zijn nooit ver weg. Inmiddels hangt zijn werk Home Of The Brave bij mij thuis aan de muur. Maar over kunst moet je niet lullen, die moet je bekijken. Zie dus www.petertekelenburg.com
3. iPod Touch (gadget, Apple)
Ik ben dus zo’n sukkel die tijdens z’n jeugd zijn homecomputer gebruikte om op te programmeren in plaats van er spelletjes op te spelen. Zo’n lul die internet niet gebruikt om muziek te downloaden, maar om er fysieke cd’s op te bestellen. Mijn iPod Touch, die ik toch al weer een half jaar heb, gebruikte ik op dezelfde manier als m’n oude iPod: om er muziek mee te luisteren. Maar nu download ik mooie videoclips. Wat is dat leuk zeg. Uit de jaren 80 Diamanda Galas, nu al gewoon de nieuwe Bomb The Bass. Toen ik afgelopen week, met mijn hoofdtelefoontje op, turend naar zo’n leuk clipje, naar huis liep, botste ik wel bijna tegen een lantaarnpaal op. Zo heeft ieder genoegen weer z’n keerzijde.
4. Jean Delannoy (regisseur)
De Franse regisseur Jean Delannoy is afgelopen woensdag op 100-jarige leeftijd overleden. Delannoys carrière vierde hoogtij in de jaren veertig en vijftig met verfilmingen van literaire werken. Zijn doorbraak kwam in 1943 met de film 'L'éternel retour', over de legende van Tristan en Isolde. Het script en de dialogen van die film waren van de hand van Jean Cocteau. Andere hoogtepunten zijn 'Notre Dame de Paris' uit 1956, naar de roman van Victor Hugo, met in de hoofdrollen Gina Lollobrigida en Anthony Quinn, en 'La symphonie pastorale' uit 1946. Deze film met Michèle Morgan, naar een roman van André Gide, gaat over een blind weesmeisje dat verliefd wordt op een getrouwde dominee. La symfonie pastorale was het eerste Franse boek dat ik ooit las; ik was meteen om (hoewel l’Immoraliste van Gide nog mooier is). In de jaren zestig raakte Delannoys klassieke stijl uit de mode, ingehaald door de avantgardistische stroming La Nouvelle Vague van onder anderen François Truffaut. Deze nieuwe lichting deed het werk van Delannoy schertsend af als 'Le cinéma de papa'. Zo jammer, zo jammer. Zo antediluviaal was het werk van Delannoy toch ook niet. Je houdt er een beetje de bittere nasmaak van een Actie Tomaat aan over.
5. De KRO (omroep, publiek)
Gehuld in oranje luiers, een penetrante bierlucht verspreidend en een hels kabaal makend met gastoeters pist het grauw zich een weg door het struweel. De Nederlandse televisiezenders filmen dit en zenden het uit. Zo niet de KRO: die heeft het dit jaar wederom aangedurfd om de niet-voetballiefhebber (laat ik niet het odium van “voetbalhater” gebruiken, dat staat weer zo azijnpisserig), te vergasten op een mooie dosis goede Britse detectives. The Commander, The Midsummer Murders, Rebus, Rosemary & Thyme, liebe Leute, ik heb nimmer zoveel televisie gekeken als de afgelopen weken. Hulde KRO!
