20 januari 2010 blijft een zwarte dag in de geschiedenis van Kink FM. Arjen Grolleman overleed door een tragisch ongeval aan huis.
Avondland was entertainment voor dwarsliggenden. Onvoorspelbaar en vaak ongrijpbaar amusement met irrelevante nieuwswaarde, dito berichtgeving en kritisch gewogen meningen. Postpolitiek-correct.
Magister 9 maart 2010
Geplaatst op: 9 maart 2010
De week door (de Magister) van dinsdag 9 maart tot 16 maart 2010
De afnemende maan is iedere ochtend goed te zien. De steeds kleiner wordende sikkel nadert zijn onzichtbaarheid, Nieuwe Maan, op volgende week maandag, de vijftiende…
De laatste week van het astrologische jaar, want volgende week dinsdag komt de maan in sterrenbeeld Ram: een nieuw jaar. Ditmaal voordat de zon in Ram komt. Dat gebeurt zaterdag 20 maart pas. Daardoor zijn “de oude maanfeesten” dit jaar vroeg…
Er gebeurt deze week nogal wat en er staat heel wat te gebeuren. Vorige week leek het je allemaal te overkomen, deze week beleef je het allemaal heel bewust. Het oogt allemaal heel helder, buiten ook. Het wintert nog steeds, maar het stralende weer maakt overdag veel goed. Toch is het allemaal nog even wachten! De natuur doet dit ook. Veel vogels houden zich nog in. Pas als de stadsmeeuwen vertrokken zijn en de merels uit volle borst gaan zingen, dan begint het. Het is wachten op volgende week, dus.
Toch moet je er deze week er vol tegen aan: werken! Het gaat allemaal prima. Alle plannen zet je gemakkelijk om in activiteiten, voornemens komen tot uitvoer. Laat je niet lamleggen door doelloze acties van en door derden. Jaloezie ligt op de loer. Mensen die minder op de rol hebben?
De “grote schoonmaak” nadert. Gelukkig wordt deze vooruit gegaan door de kleine! Lades, doosjes, bakken en vakken moet je deze week aanpakken. Ordenen en wegdoen wat weg moet. Het lukt… Vergeet het handschoenvakje in de auto niet. Ook de aanschaf van iets “groots” kan best, winkelen ook. Stel het laatste niet uit tot het weekeinde, want dan komt er niets meer van.
Een voordeel van alle activiteit is, dat je ”sombere gedachten” niet zo snel in de gaten krijgt.
Het lijf verkeert nog in een soort winterdepressie en dat merk je vooral ’s morgens. Weet je dat over ruim twee weken de zomertijd alweer terug is? Daar moet je nu nog niet aan denken. Of toch? Als je morgen wakker wordt dan moet je de klok eens één uur terugdenken…
Het lijf heeft genoeg van de winter! De huid is droog (insmeren na het douchen!), nagels en nagelriemen scheuren en als je je stoot dan heb je zo een rode of blauwe plek! Haartjes droog en uitvallend! Da’s een goed teken… de zomerdos begint door te komen. Koop een goede huidcrème en pak een zonnebank. Een weekje naar de warmte is natuurlijk het beste, maar rennend achter de stofzuiger verwarmt niet alleen je lijf, ook je gemoed.
Mocht je slecht gehumeurd zijn, dan helpen wisselbaden het beste. Jouw weerstand wordt daardoor ook gesterkt. Winterkwabjes mag je deze week nog koesteren, want vanaf volgende week ga je ze weg “trainen”…
Hoe is de toestand van je tanden en kiezen? …
De Spreuk:
Het leven is kort,
maar ver-ve-ling verlengt het!
de Magister
» Bekijk het archief
Treurzang voor een boekhandel
Geplaatst op: 2 december 2009
Treurzang voor een boekhandel
Bij het heengaan van Boekhandel v/h Wout Vuijk te Hilversum
Alle stellingen van logica zeggen hetzelfde: namelijk niets.
Uit: Ludwig Wittgenstein, Tractatus Logico-Philosophicus, vertaald door W.F. Hermans, Athenaeum-Polak & Van Gennep, 1989
Op de valreep werd november nog een zwarte maand. Mijn favoriete boekhandel, v/h Wout Vuijk te Hilversum, houdt ermee op. Opheffingsuitverkoop. 40% korting, alsof het niks is. En ineens stond het winkeltje stampvol. Als pissebedden kropen de lezers onder de patiotegels vandaan, zó het antieke zaakje in, om er met hele stapels nieuwe boeken weer uit te stuiven. Binnen stond, als Diogenes op zoek naar een mens, Martin Ros.
- Hilversum léééést niet..!,
debiteerde hij luidkeels door de kalende ruimte.
- Dit mag toch niet, en dat terwijl de oude Wout nog leeft, een ander filiaaaal heeft hij nog, in Amsterdam, voor zolang het nog duuuuurt!
Ik stond wat te rommelen bij de tafel voorin de winkel, waar normaliter de stapels zich fier tot het plafond uitrekken. Nooit heb ik er een zien vallen. Nu zag je zo hier en daar tussen de inmiddels ongesorteerde boeken een stukje hout van het tafelblad.
- Hier mevrouw, kooooopt u dit boek,
vervolgde Ros breeduit gesticulerend zijn tirade, u moet het lezen, want daarvoor is het geschreven. De arme vrouw probeerde zich nog van de standwerker te ontdoen met excuses als ‘nee daar heb ik geen zin in’ en ‘hoeft niet ik heb het al’, maar daar werd geen genoegen mee genomen. Met een sierlijke zwaai wierp de getormenteerde enthousiasteling het werk op het stapeltje dat de vrouw reeds voor haar buik droeg.
- Leeeeees!
Ik kon niet zien welk boek het was, maar des te beter uit welke kast het kwam. Het stond waarschijnlijk al jaren op de Privé Domein planken, de verzameling biografieën en autobiografieën door Ros zelf uitgegeven. Een prachtverzameling, maar je ziet die delen toch vaak te snel in het antiquariaat verdwijnen. Jammer. ‘Alles is ijdelheid’ van Claire Goll uit deze serie blijft een van mijn favorieten. En zo heb ik er meer.
Ik stond wat harde kaft-uitgaven van W.F. Hermans bijeen te scharrelen, toen Martin mij ontdekte. Een vlammend pleidooi over de tijdloze schoonheid van ‘Nooit meer slapen’ viel mij ten deel. Ik gaf hem meteen gelijk. ‘Kom net terug uit IJsland’, murmelde ik hem toe, ‘óok koud’. Niet dat het iets uitmaakte, want Ros was doof voor wat wie dan ook tegen hem zei, maar hij had gewoon gelijk, dus wat maakte het uit. Ik herinnerde mij de scène uit het boek waarin de hoofdpersoon, Alfred, het dode lichaam van zijn vriend Arne vindt, kapotgeslagen op de kale rotsen, rustend als Rimbaud’s Dormeur du val. Dat het geen slapen was, maar nooit meer slapen. Voor altijd wakker dus, of hoe je het ook moet lezen.
Boekhandel Vuijk heeft mij wel vaker wakker geschud. Wacht, laat ik eens langs mijn boekencollectie lopen. Van de meeste lp’s en cd’s weet ik wel waar en vaak ook nog wanneer ik ze heb gekocht, en dat aanschafgeheugen kan ik ook meestal met succes aanspreken zodra het gaat over mijn boeken.
Eens kijken, daar heb je de jaren 90-uitgave van de Nico-biografie. Het verzameld werk van Drs. P. Catch 22 van Joseph Heller. Heart of Darkness van Conrad. De verhalen van Lovecraft. Huysmans, Diderot. Duitse werken, die soms moesten worden besteld. En dan de poëzie, waar v/h Wout Vuijk een hele afdeling voor had.
Alfred Kossmann en Hugues C. Pernath. Mijn dierbare Christine D’Haen, Brodsky, Bloem, Gorter, Marsman, Lucebert, Neruda, Achterberg, Gerhardt, Jacob Israël de Haan, Kouwenaar, Rilke. De onverwoestbare Simon Vinkenoog. Ionesco. Boris Vian. Maar ook ‘De Zonne-anus’, een vertaling naar Georges Bataille:
Tijdens een nacht van feesten
Vallen de sterren uit de hemel
In een ginbowl
Met lange teugen zuip ik de bliksem in
Ik ga lachen tegen de donder
De bliksem in het hart.
Uit: Georges Bataille, De zonne-anus, IJzer 1993
Veel bundels in de poëziekast van Wout Vuijk waren enigszins verkleurd. Dat mag bij boeken. Het gaat om de inhoud. Ik kijk nu naar mijn tweetalige editie van Apollinaire’s ‘Zone’, Kwadraat – Vianen 1981.
Remco Campert. Andreas Burnier. C.O. Jellema. En veel Oudheid, altijd de Oudheid, die blijft dichtbij.
Hier is het boek dat ik een paar maanden geleden nog gratis kreeg van een van de dames van Wout Vuijk, ze zei – Dat vind jij mooi, en met het schaamrood op de kaken constateer ik dat ik er nog niet in begonnen ben. Het is van Hector Munro, een Engelsman die schreef onder het pseudoniem ‘Saki’. Eens zien wat de achterflap ook alweer zegt.
...as Auberon Waugh says in his Introduction, ‘his rage and indignation against humanity had not yet conquered the simple desire to please’.
Ah, quite. Neem ‘em meteen mee naar m’n slaapkamer.
De behulpzame, vriendelijke dames in de winkel. De katten, die ik er nu ik er zo bij stilsta de laatste jaren niet meer zie. De bovenetage met de trappen en laddertjes, maar vooral de uitgelezen (in ieder geval door de dames zelf leek het altijd wel) collectie, de smeulende sigaret in de asbak, het houden van boeken is een groot plezier.
Er zijn teveel boeken die een grote indruk op mij hebben gemaakt, die mij hebben veranderd als Alfred Issendorf uit Hermans’ ‘Nooit meer slapen’.
Lezen is begrijpen, lezen is twee keer zien. Zien wat er staat, en daarna komt pas het lezen, en dan maar hopen dat je wakker genoeg bent om het aan jezelf te laten zien.
Credo
De dichters weten wat zij niet weten.
Zij spreken in hun vreemde taal;
Zij gaan de dood in tot het begin;
Zij ontdekken leven –
En zien de wereld aan met hun
Hartstochtelijke onschuld
En veranderen de aarde
In de werkelijke aarde
Uit: Hans Andreus, Ik hoor het licht, Mij Holland 1990
Die Meyrink-biografie afgelopen zomer, die had ik dus via Wout Vuijk. Eigenlijk zoveel steeds. Ik ga dat winkeltje vreselijk missen. Je kon daar binnen komen wandelen en vragen naar een of andere 19e eeuwse Franse schrijver die je toevallig net zelf had ontdekt, op je stoerst zeggend:
- O die Jean de Mousson-Crédit-Lyonnais-Aller-et-Retour-AuCentreville, hebt u die ook staan? Mousson kan ook Moutarde zijn...
(.....) (Korte pauze)
- Poe, even kijken.
(Lange pauze, hersens kraken, rook wordt uitgeblazen, ladder wordt beklommen)
- ...Ja! Is het om te geven of voor eigen plezier?
Toen ik schuldig wegliep met een grote, voor te weinig geld aangeschafte stapel boeken, stond Martin Ros nog steeds allerlei werken aan te prijzen. In een flits zag ik hem zelfs even tegen iemands achterhoofd praten. Waren er maar meer als hij. Hoeveel televisieverslaafden weten gewoon niet beter, en sterven straks zonder ooit de soms zoete, en dan juist weer bittere letters van een goed boek te hebben mogen smaken?
Tegen hen zou je willen zeggen: kom op, probeer zo’n Hermans nou eens, begin eens met een dunnetje zoals Het behouden huis. Dan ben je wel om.
Ik was wat ontdaan het afgelopen weekend, en voelde me ziek bovendien. Goede reden om lekker warm in bed te kruipen, en tijdens de wakende uren me, na het overgeven, over te geven aan een boek. Dat schoot niet echt op, maar de wereld is tenslotte alles wat het geval is, en het lezen schonk me voldoening. Daarom herlas ik na de smartelijke teloorgang van mijn zo geliefde boekhandel v/h Wout Vuijk, gekweld door maag- en aanverwante irritaties, het boek over het Noorden van de man die, mét Wittgenstein, vond dat je moet zwijgen waarover je niet kunt spreken.
Ik zal liever omkomen als slachtoffer van de elementen dan van de mensen. Zou mij hier een bliksemstraal treffen, of een meteoriet op het hoofd vallen, of stort ik straks naar beneden van vermoeienis, wat een geluk eigenlijk dat het weken duren zal, voor iemand erachter komt en misschien vinden ze mij wel nooit. Groot gevoel van voldoening zal mij dit geven, maar ik moet dan wél als geest nog een poosje verder bestaan om te constateren dat ze me niet kunnen vinden. Of ik op die manier nóg vollediger verdwijn, alsof dan tenminste míjn dood in overeenstemming is met wat ik weet. Omdat mijn leven het nooit zal kunnen zijn.
Uit: W.F. Hermans, Nooit meer slapen, De Bezige Bij 2009
Mijn leven is dankzij Boekhandel v/h Wout Vuijk te Hilversum telkens weer wat rijker geworden. Een conclusie die het verdwijnen ervan er bepaald niet logischer op maakt.
» Bekijk het archief
