Sterrenbeeld:
Boogschutter

Beknopte levensloop tot nu toe:
Door Denvis Wankalot (zanger van The Spades) LEVENSLOOP VAN LEON VERDONSCHOT, GESCHREVEN DOOR BERRY VERDONSCHOT, ZIJN NEEF EN BESTE VRIEND, NAAR AANLEIDING VAN HET UITEINDELIJK AFGELAST HUWELIJK TUSSEN LEON EN CHANTAL DE GAUW. We hebben nooit geweten wie de vader is. Er waren meerdere opties mogelijk, zonder onze tante Irma goedkoop te noemen, want als het in het dorp feest was lag iedereen met iedereen in 't hooi te flikflooien. Feit blijft dat we nog het meest denken aan die grote albino neger, aangezien ons Leon zo enorm geschapen is. Feit blijft ook dat ons Leon op 4 december 1973 december is geboren. En aangezien we allemaal op onze vingers kunnen natellen wat er 9 maanden voor december als groots volksfeest in Limburg wordt gevierd en we er wel vanuit gaan dat onze tante met carnaval in cafe De Vlaai te Geleen(want daar komt onze hele familie vandaan) niet stil heeft gezeten vermoeden we dat ons Leon een carnavalskindje is - en wat doet het er toch ook toe! We waren immers al meteen zot op dat menneke dat onze Sinterklaasavond zo ruw verstoorde. Ons Leon was een apart kindje. Al sloeg je het nog zo hard, 't gaf nooit geen kick. daarom weder dat wij zoiets hadden van ‚ÄúDaar zit albino slavenbloed in‚Äù. Een echte werker, die zweeg waneer wij hem avond na avond in de friettent van ome Henry lieten werken. Friet snijden, ovens poetsen, uien pellen en de vitrine aanvullen. Hoe da kleine menneke de lagere school De Meulehoek af heeft kunnen maken is de hele familie dan ook een raadsel, maar feit blijft dat hij als enige van die hele familie een diploma van de lagere school heeft mogen ontvangen. Sterker nog: die studiebol ging doorstuderen aan de middelbare school: op het Atheneum, op den ASA. En wat hebben we gelachen toen hij zijn beide benen brak toen hij uitglee in de friettent van ome Henry met drie gloeiend hete emmers vet in zijn handen, en zo bleef zitten in de vierde! Tante Irma kon wel janken van geluk: "‚Äôt Is ene echte Verdonschot,‚Äù huilde ze: ‚ÄúAlleen wij bleven allemaal op de lagere school zitten!‚Äù Dat was het jaar dat ons Leon op karate ging en ons regelmatig af begon te slaan. Wij waren trotser en trotser op onze neef en namen hem vaak mee naar de kermis in andere dorpen waar we, met ons Leon voorop, de hele santakraam totall loss sloegen. Zo kwam hij ook Chantal de Gauw tegen,het mooiste wijf van Geleen-Sittard. Chantal was stapelgek op ons Leon en naaien dat ze deden, maar ons Leon was niet gelukkig. Er schortte iets aan, vond hij zelf. Hij had het over ‚Äòinvulling geven aan zijn leven‚Äô en van die prietpraat en toen was hij opeens weg. Ons Leon was stiekem naar de grote stad, ergens helemaal in Brabant, verhuisd en gaan studeren voor krant! Chantal was ontroostbaar en wij maar zoeken in de grote stad. Het eerste leventeken dat we van hem kregen was toen hij onze familienaam bevuilde in een artikel over plaatselijke inbraken in De Limburger, de regionale krant. De vuile verader. Waar we ook lazen, (ik noem een Nieuwe Revu!) daar hing hij de vuile was buiten over onze familie en vrienden. Over de rug van zijn eigen moeder en vooral van mij, ik die er altijd voor hem was. Ik ving nu zelfs Chantal op voor hem, al zegt ze dat ze mij meteen voor hem zal verlaten als ik mijn handjes niet ‚Äòs wat vaker thuis leer houden. We kregen op gegeven blik een mooie briefkaart. Meneer was afgeleerd aan de academie en wij er met de hele familie Verdonschot op af. Tilburg was die dag te klein voor ons Leon en mij samen, en zo ben ik dan ook door een paar van zijn studievrienden keihard de trein naar Geleen ingeslagen en is Chantal die nacht bij hem gebleven. 'Om afscheid te nemen,'ù zei ze me later toen ze weer met hangende pootjes aan de voordeur stond. 'Ah,'ù zei ik nog, 'zo hard sla ik dan toch ook weer niet da gij der hier weer voor m'ne deur staat! Toch ging ze zo af en toe wel bij hem op bezoek. Dan hoorden wij waar hij zoal met bezig was. Dat hij voor de krant werkte in Limburg en ook voor van die muziekblaadjes met van die headbangers op de voorkant, met van die zwarte kleren en duivelse tekens en zo. Dat heeft mij nooit kennen boeien ,maar ons Leon die hield daar altijd al van. Muziek was zijn passie en wat ooit begon met Shakin'Stevens, Henk Wijngaard en onze echte Nederlandse John Spencer ('oh Bieutifull Lana, wat heb je gedaana!') - dat hij allemaal van mij kende, trouwens - eindigde met van die herrie die je eigenlijk geen muziek meer kunt noemen. D‚Äôr was ook zo¬¥n bandje uit America...ja: Horst-America, bedoel ik! Hoe heetten die ook alweer...eh, de muurbloempjes, de jolige narcissen, nee: ik weet het al: 'De Heideroosjes'. Dat vond hij mooi, van die punkmuziek en je broek op half elf laten hangen en zo. En pogoen en stagediven, die vuile gekken! Hij heeft daar in 1998 samen met Guuz Hoogaerts zelfs een boek over geschreven. Ik zeg: hoe doe je dat dan? 'Zo maar effe een idee in een Maastrichtse kroeg op papier gezet en opgestuurd naar uitgeverij Jan Mets in Amsterdam, omdat we wisten dat die net een boek over Marco Borsato hadden uitgegeven, zeker! Het bleek een uitgever die vooral boeken van Russische dichters uit de eerste helft van de vorige eeuw uitgaf. Maar toch was-ie enthousiast. Hij zei: 'Ik snap er niets van, maar het klinkt geweldig.' En zo stond er eind 1998 opeens een boek met de titel 'De Heideroosjes, Een Teringtyfustakkeband' in zijn catalogus.'ù Daar zal die meneer blij mee zijn geweest, zei de familie Verdonschot meteen. Ik moest d'r allemaal niks van hebben, van die nieuwerwetse fratsen en de radio en de televisie en vooral dat met die computers. Soms dacht ik dat ik gek werd. Dan was ik in de krant een artikel van ons Leon aan het lezen en dan hoorde ik hem tegelijk op de radio. Dan dacht ik, hoe ken da nou‚Ķ. Maar soms dacht hij nog wel es terug aan de familie Verdonschot die hij zo ruw had achtergelaten in het dorp. Ons Chantal was altijd al fan van Xander van Volumia! en aangezien ons Chantal ons Leon nog wel eens zag heeft ons Leon beloofd dat hij een stukske over ze zou maken. Een jaar later had hij een biografie over Volumia! geschreven, de uitslover. ‚ÄòAlles voor de wijven‚Äô moet hij gedacht hebben! Ik bel hem op en vraag op de man af of hij dat had geschreven om ons Chantal te paaien. Hij ontkent. Hij zegt: ‚ÄúIk kan d‚Äôr maar twee dingen ver zeggen en dat is ten eerste dit.‚Äù Dieptepunt: het boek uitreiken aan Xander in een zaal met volslagen onge?Ønteresseerde meisjes ( had ik al gezegd, want da kan hij niet: wijven versieren! ). Ten tweede. Hoogtepunt: ge?Ønterviewd worden door Hans van Willigenburg en Mireille Bekooij in Koffietijd (daar was ik inderdaad wel jaloers op, maar gelukkig mag ik volgende week zelf in de Nachtsuite!). Tussen mij en Chantal werd ‚Äôt na verloop van tijd een beetje saai in bed en om daar maar eens verandering in te brengen gingen we samen naar een sexfeestje. We waren nog niet binnen of wie stond daar met uitgeknipt kruis voor ons te dansen? Precies, ons Leon. Chantal weer huilen en ik ben toen maar wat rond gaan lopen. Ons Leon heeft ons vrouw toen weer getroost. Dat kon hij altijd goed! En een goed verhaal schrijven ook. Hij vertelde later dat hij der zelfs een baan aan over had gehouden. ‚ÄúWie voor ons uit de kleren gaat, moet voor ons werken,‚Äù zei Frans Lomans, toen adjunct-hoofdredacteur, nu hoofdredacteur van Sportweek. Ook mocht hij opeens gaan schrijven voor de Playboy. Da‚Äôs godverdomme makkelijk, ga je een keer in je blote kont staan draaien op een sexfeesje, mag je meteen het grote Playboy Interview gaan doen. Ook is hij in die tijd door communisten gebrainwashed, want hij ging schrijven voor De Groene Amsterdammer. Daar begrijp ik nog steeds niets van, hoe zo‚Äôn lieve rechtse knaap (ik zie hem nog in zijn Lonsdale-shirtje vechten op de kermis) voor zo‚Äôn links spinnenweb heeft kunnen kiezen. Ik vroeg: wat schrijf je dan? Zegt hij: ‚ÄúIk schrijf intelligente stukken met veel moeilijke woorden.‚Äù Verwaande linkse homo, dat hij d‚Äôr staat! (en schrijft!) We dachten effekes dat ons Leon een echte rocker ging worden toen hij opeens Voor Nieuwe Revu veelal rock ‚Äôn roll-verhalen over bands ging schrijven. Wereldberoemde bands als The Spades, Stuurbaard Bakkebaard en Peter Pan Speedrock behandelde hij in zijn blad en ik dacht eventjes: ‚ÄúDit kan nog goedkomen met die jongen.‚Äù Maar uiteindelijk bleek dat hij er maar een beetje met de pet naar gooide. Coke snuiven met The Spades, opgepakt worden aan de grens en dan die ene sympathieke met dat rare haar de schuld geven om vervolgens te blijven verkondigen dat meneer zelf straight edge was. Met Stuurbaard Bakkebaard heeft hij op reis in Zuid-Afrika elke avond zitten barbequen, maar terug in Holland was meneer weer vegeterend vegetari?´r. Bij de mannen van Peter Pan Speedrock ging hij zover als dat hij ze in de USA nareisde en geld van ze wilde lenen, wat hem de bijnaam ‚ÄúDe schaaf van Limbabwe‚Äù opleverde. Al met al geen echte positieve signalen die ons Leon de laatste tijd over zichzelf afriep. Toen hij Jan Marijnissen interviewde zakte de SP met 4 zetels in de poll. En onlangs nog is Thom de Graaff afgetreden, nog geen week na Leons verhaal over hem in de Nieuwe Revu. Alweder chapeaux, Leon: echt goed gedaan! Jon Bon Jovi (Leon dacht dat hij een Oscar had gewonnen!), Elvis Costello(Leon noemdehem ‚ÄòThe king of pop‚Äô!), Steve Tyler (Leon dacht dat het Mick Jagger was), Iggy Pop (Leon dacht dat hij dood was) en last but not least: Leon dacht dat het een kerel was maar het was‚Ķ.Sinead O‚Äô Connor. Wie kent ze allemaal nog, maar ons Leon zette ze toch maar weer even enkele luttele seconden op de kaart, waarna ze dan ook in de donkere poelen der vergetelheid zijn weggezonken. Wat een aanvulling op hunnie z¬¥n cari?®re zul je geweest zijn, Leonekke rekensommeke! Blijft over dat meneer, tussen het bezoeken van de gevaarlijkste dark rooms en matten in het vliegtuig met zijn maten van Dicipline in, op de radio nog een show heeft. De radioshow is alleen niet te vinden in de ether en moet je op zijn minst kabel hebben, wat bij ons in het dorp tot 2018 niet aangelegd gaat worden! Kink FM heet de zender en iedere zondag is hij de presentator van Oeverloos, waar hij zangers, schrijvers, politici en cabaretiers interviewt. En als het moet ook thuis ophaalt en weer thuisbrengt. Zo¬¥n goeie jongen is het nou, alhoewel er alweer geruchten in het circuit zijn dat hij probeert bij elke vrouw in haar blouse te kijken met z¬¥n autospiegel. De Limburgse rode vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken. Ons Chantal had laatst ook nogal te klagen toen ze weer ‚Äòs een keer bij hem op bezoek was geweest. Al haar ondergoed was kapot getrokken en ze is schijnbaar flink op haar rug gevallen want er zaten flinke striemen op beide billen en onderrug. Gelukkig dat ik ons Leon vertrouw en bovendien...volgens mij is hij ook weer terug bij de mannen, want het laatste wat ik hoorde is dat hij met een buitenlander ging... Een of andere Brit. Was opgetekend en bevestigd en ik neem d‚Äôr geen woord van terug, Berry Verdonschot

Werkzaamheden bij Kink FM:
Presentator van Oeverloos (zondag van 19 tot 21 uur)

Werkzaamheden buiten Kink FM:
Schrijver, presentator, journalist, columnist.

Wat heb je met welke muziek?
Ach, zoveel.

Wat heb je met radio?
Hangt nogal van de frequentie af.

Favo krante(en):
Volkskrant en Next.

Favo tijdschrift(en):
Revu, De Groene Amsterdammer, HP/De Tijd, Esquire, Filosofie Magazine, Volkskrant Magazine, Schokkend Nieuws, Aardschok.

Favo boek(en):
In ieder geval alles van James Frey.

Favo televisie:
Sony breedbeeld.

Favo food:
Vega, maar dan toch lekker.

Favo booze:
Verse jus graag, dank u.

Favo drugs:
None.

Favo kunst:
Kunst die schuurt.

Bestaat er leven na de dood?
Jazeker: maden.

Eigen aanvulling:
www.leonverdonschot.nl