The Verve

Na een succesvolle reünietour, die ze ook langs het Pinkpopfestival voerde, komt The Verve deze zomer met een nieuw album: 'Forth' geheten. En inderdaad, Forth betekent vooruit. De ironie druipt er vanaf, want als er één band is die zeker is van een onregelmatig carrièreverloop dan is het de band van Richard Ashcroft en de zijnen. Maar wellicht menen ze het dit keer wel en zijn ze echt 'here to stay'.

Laten we het hopen want met Forth (tevens hun vierde album, jaja de woordspelingen zijn niet van de lucht) levert The Verve een goede collectie aan songs af.

De opener Sit and Wonder zou niet mistaan hebben op een album van Radiohead, een heerlijk mysterieus werkje dat bijna 7 minuten duurt. Bij de eerste klanken van de single Love is Noise, hoor je gelijk dat dit nummer qua toegangkelijkheid en stemming op het album niet geëvenaard wordt. Maar dat geeft niet, want de andere nummers fluctueren enigzins in stemming en snelheid, maar nimmer verlies je de drang om verder te luisteren. Vaak is er op een album tenminste één nummer dat uit de toon valt, maar daarover is bij Forth geen sprake. Het album maakt niet nerveus, maar ontspant eerder, de dromerige sfeer die opgewekt wordt bij het beluisteren maakt dat de 64 minuten en 22 seconden voorbijvliegen.

Tegen de tijd dat het slotnummer Appalachian Skies is afgelopen kan je concluderen dat Forth geen brok aan vrolijkheid is, integendeel zelfs. Bij tijd en wijlen drupt het verdriet ervanaf, maar irriteren doet het nooit. Tenslotte haal je de CD uit speler en denkt: 'Ah, dus dít is nou een Bittersweet Symphony.'

Martijn Oldenhave
-----------------------------------------------------------------------------------
Tracks van het Album van de Week zijn 's nachts te horen bij Nando Kok, in de ochtend bij Jan Douwe Kroeske, 's avonds bij New Music en op vrijdagmiddag bij Metha de Vos. In het weekend zijn bij Martijn Oldenhave en Sjoerd Marbus ook nummers te horen.