Conor Oberst

'T is geen vrolijke Frans, die Conor Oberst. De zanger van de band Bright Eyes brengt met het naar hemzelf vernoemde 'Conor Oberst' zijn vijfde soloalbum uit. Het is opgenomen met de speciaal voor hem samengestelde 'Mystic valley band' ergens in Mexico.

Bij de eerste tonen van het nummer 'Cape canaveral' weet je eigenlijk al dat je geen vrolijk en opbeurend album kunt verwachten, of toch?

Het eigenaardige aan het stemgeluid van Oberst is dat hoewel hij vaak zingt over trieste zaken als de dood, hij het toch zo kan laten klinken dat het makkelijk beluisterbaar is. Oberst is zich hier kennelijk wel bewust van, aangezien de tracklist zo in elkaar zit dat er geen twee zwaarlijvige, trieste nummers na elkaar zijn te horen.

Natuurlijk ontbreekt de depressie niet op dit album, getuige nummers als 'Cape Canaveral' en 'Lenders in the temple'. Maar deze tranentrekkers worden netjes opgevolgd door wat meer up-tempo nummers zoals 'Sausalito' en 'Danny Callahan'. De teksten van ook die nummers zijn niet al te opbeurend, maar het is de energieke muziek die het verschil maakt. Vooral bij 'I don't wanna die (in the hospital)' en 'Souled out!!!' druipt de energie er vanaf en Oberst durft hierop zelfs voorzichtig te schreeuwen.

De tweede helft van het album is duidelijk het meest dansbaar en het minst emotioneel. En dat evenwicht met de eerste helft is precies goed. Op dit album geen eindeloze series tranentrekkers, maar een mooie mix van droevige songs die we zo van Oberst gewend zijn, samengevoegd met een boel energieke en opbeurende nummers waarin toch aardig wat emotie is verwerkt.

Martijn Oldenhave
-----------------------------------------------------------------------------------
Tracks van het Album van de Week zijn 's nachts te horen bij Nando Kok, in de ochtend bij Jan Douwe Kroeske, 's avonds bij New Music en op vrijdagmiddag bij Metha de Vos. In het weekend zijn bij Martijn Oldenhave en Sjoerd Marbus ook nummers te horen.