Kasabian

In Groot-Britannië worden ze al jaren op handen gedragen, maar in Nederland wilde het tot dusver nog niet echt vlotten met de band Kasabian. Ofschoon het eerste album van de Britten de succesvolle singles 'LSF' en 'Processed Beats' bevatte was het in Europa in ieder geval niet de big break waar de mannen op hoopten. En na de flop van het tweede album 'Empire' leek het even alsof Kasabian wat in de vergetelheid zou geraken.

Maar nu is er het derde album met de vriendelijke titel 'West ryder pauper lunatic asylum'. Het mixt de dansbaarheid van de debuutplaat en de rock elementen van Empire. Dat samen maakt het een zeer succesvolle formule, met als toppunt nummers als Fire, Underdog en Where did all the love go. Kasabian heeft zich opengesteld voor nieuwe geluiden en invloeden, zo heeft het nummer Swarfiga een soort van DJ Shadow feel. Thick as thieves doet dan weer een beetje denken aan People are strange van The Doors.

Afwisselende geluiden genoeg dus op deze derde van Kasabian, maar wat in ieder geval als een paal boven water staat is dat de Britten een sterke plaat gemaakt hebben waarmee ze hun talent definitief bewijzen. Kasabian is grootser geworden dan ze waren, in populariteit, maar ook qua geluid.

Als herboren klinkt Kasabian nu ruig maar toch bedachtzaam, met een knipoog naar het verleden.

Martijn Oldenhave